KOORDYNATORKI MAZOWIECKIEJ SZKOŁY OPOWIADACZY
Fot. Mateusz Wądrzyk
BEATA FRANKOWSKA
Polonistka i animatorka kultury z wykształcenia, od 1996 roku członkini i współtwórczyni najstarszego stowarzyszenia skupiającego polskich opowiadaczy „Grupa Studnia O.” Od tamtego czasu zrealizowała moc projektów łączących sztukę opowiadania i animację kultury w środowiskach lokalnych. Pracuje z dziedzictwem żydowskim, ekologią miejsca, herstoriami. Prowadzi warsztaty opowiadania dla dzieci i dorosłych. W żywioł ustnego opowiadania wpuszcza zarówno teksty literackie, opowieści tradycyjne, historię mówioną i historie osobiste. W 2023 roku otrzymała pierwszą nagrodę WNEK za projekt „Drzewo życzeń. Opowieści z bliska i z daleka”, który traktuje jako podsumowanie długiej drogi łączącej opowiadanie historii z animacją środowisk lokalnych. Od 2020 r. współtworzy projekt „Mazowiecka Szkoła Opowiadaczy” w Mazowieckim Instytucie Kultury, gdzie koordynuje również Międzynarodowy Festiwal Sztuki Opowiadania w Warszawie. Poza pracą współprowadzi fundację edukacji ekologicznej Musszelka w Milanówku i Fundację Mykwa w Piasecznie. W 2025 roku w wydawnictwie Musszelka wydała książkę „Opowieści matek”.
kontakt: b.frankowska-patrzykont@mik.waw.pl
tel. 661665 920
fot. Maria Ekiert
ANNA GIEDROJĆ
Współkoordynatorka Mazowieckiej Szkoły Opowiadaczy, koordynatorka projektu Praktyki Mediacyjne dla kadr kultury pracująca w Mazowieckim Obserwatorium Kultury, absolwentka Socjologii Stosowanej i Antropologii Społecznej oraz Archeologii na Uniwersytecie Warszawskim, członkini Fundacji Terra Desolata. Historią mówioną zainteresowała się na studiach archeologicznych, zafascynowana szamanizmem, życiem społecznym dawnych ludzi i przekazem ustnym, ukończyła Kurs Sztuki Opowiadania organizowany przez Karawanę Opowieści. Storytelling towarzyszy jej w animacji kultury i w życiu prywatnym.
Kontakt: a.giedrojc@mik.waw.pl
tel. 605 509 809
TUTORZY 2026 - LAUREACI KONKURSU IMPULS KULTURY W KATEGORII PROJEKT STORYTELLINGOWY
Fot. Alicja Szulc
KARINA KRYSTOSIAK
Improwizatorka, pedagożka teatru, fotografka. Od ponad dekady tworzy przestrzenie, w których opowieści przestają być tylko słowami, a stają się doświadczeniem – żywym, cielesnym, widzialnym. Pracuje na styku storytellingu, improwizacji i obrazu, pomagając uczestnikom przekładać osobiste historie na działania sceniczne i narracje wizualne. Twórczyni autorskich projektów Spacer Impro i Fotoimpro, w których codzienność zamienia się w performans, a uważność staje się narzędziem twórczym. Projektów teatralnych takich jak Ochota na teatr oraz formatów impro "Historie z" oraz "Izydor". Ostatnio pokochała pisanie. Napisała pierwsze swoje sztuki teatralne.
Jako prezeska Fundacji Seniorwizacja rozwija innowacyjne działania międzypokoleniowe, ucząc systemowo, jako jedyna w Polsce, improwizacji osoby 60+ i wzmacniając ich obecność w kulturze.
Ma za sobą ponad 20 wystaw fotograficznych, w których była kuratorką i dwie indywidualne.
W działaniach łączy czułość i konkret – słucha, porządkuje, prowokuje do poszukiwań. Wspiera w odnajdywaniu własnego języka i prowadzi od intuicji do świadomej, mocnej opowieści.
_______________
Co było dla Ciebie najciekawsze/najcenniejsze w Twojej dotychczasowej pracy ze storytellingiem w pracy animacyjnej?
Najcenniejszym aspektem mojej pracy ze storytellingiem jest moment, w którym intymna historia (moja czy uczestnika) zyskuje formę publiczną – staje się spektaklem, performansem czy spacerem improwizowanym bądź wystawą. Fascynuje mnie proces przekładania ulotnej pamięci i codzienności na konkretny język sceny i obrazu. W moim podejściu storytelling to nie tylko 'opowiadanie', ale ucieleśnione doświadczenie. Dzięki uważności na szczegół (fotograficzne oko) i narzędziom teatralnym pomagam uczestnikom wydobywać nieoczywiste wątki i nadawać im znaczenie, które rezonuje zarówno indywidualnie, jak i społecznie.
Jaki masz pomysł na bycie tutorką w tegorocznej edycji Mazowieckiej Szkoły Opowiadaczy?
Wierzę w moc towarzyszenia – nie jako ekspert narzucający wizję, ale jako partner w procesie odkrywania własnego języka opowieści. Moim pomysłem na tę funkcję jest stworzenie 'bezpiecznego laboratorium', w którym uczestnicy mogą eksperymentować i błądzić bez presji oceny. Łącząc pedagogikę teatru, improwizację i fotografię, chcę pomagać im nazywać to, co w nich już jest, ale być może czeka na odpowiednią formę. Moja rola to bycie lustrem, ale też przewodniczką, która pozwala zobaczyć własny potencjał, oraz wsparciem w podejmowaniu świadomych decyzji twórczych na każdym etapie drogi.
Jakie narzędzia/zasoby, które znasz/posiadasz, uważasz za przydatne w tutoringu i jak je wykorzystasz?
W pracy tutorskiej zamierzam opierać się przede wszystkim na interdyscyplinarnym połączeniu narzędzi pedagożki teatru, fotografki i twórczyni procesowej. Moim kluczowym zasobem jest umiejętność aktywnego słuchania i prowadzenia dialogu, co pozwala mi budować relację opartą na zaufaniu i pomagać uczestnikom w odkrywaniu ich własnego, autentycznego języka opowieści. W procesie tutoringu wykorzystam techniki pracy z ciałem i improwizacji, aby pomóc opowiadaczom „wyjść z głowy” i osadzić ich historie w żywym działaniu. Dodatkowo, moje doświadczenie z narracją wizualną i fotografią pozwoli mi uczyć uczestników myślenia obrazem i kadrem, co nadaje opowieściom unikalną głębię i strukturę. Dzięki dużej elastyczności i doświadczeniu w pracy z różnorodnymi grupami potrafię sprawnie porządkować chaos twórczy i wspierać uczestników w przekładaniu ich osobistych doświadczeń na spójną, świadomą i poruszającą formę artystyczną.
Karina Krystosiak, wraz z Izabelą Hejka-Krystosiak, otrzymała nagrodę w konkursie IMPULS KULTURY w 2021 roku za projekt storytellingowy „Seniorwizacja. Efekt impro”.
Zob. opis nagrodzonego projektu w publikacji: https://www.mazowieckieobserwatorium.pl/impuls/7489-2021-12-20-12-16-39.html
Fot. Rafał Chojnacki / IMPULS KULTURY
TOMASZ "FREJTAG" PIĄTEK
Wspiera potencjał twórczy, inspiruje i pokazuje, jak za pomocą swobodnego snucia opowieści można rozwijać siebie i innych.
Od ponad dekady prowadzi warsztaty, szkolenia i wykłady, wspierając ludzi w rozwiązywaniu konfliktów, budowaniu pomostów dialogu i przeciwdziałaniu wykluczeniu.
Od 7 lat łączy grywalizację ze storytellingiem, pobudza do kreatywnego myślenia, dostarczając konkretne narzędzia edukacyjne.
__________________
Co było dla Ciebie najciekawsze/najcenniejsze w Twojej dotychczasowej pracy ze storytellingiem w pracy animacyjnej?
To przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem i uświadomienie sobie, że za pomocą opowiadania, słuchania i wspólnego przeżywania uczymy się od siebie. Przez lata działałem jako animator kultury w mniejszych i większych społecznościach (Węgrów, wieś Borzychy, Siedlce, Sokołów Podlaski, Warszawa) i mimo że nie nazywałem tego wprost procesem opartym na sztuce opowiadania, to opowieści – większe, mniejsze i osobiste – zawsze łączyły się u mnie z działalnością społeczno-kulturalną. Wówczas zdałem sobie sprawę, że dla innych mogę być oparciem, tym, który słucha i nie ocenia, oraz tym, który dzieli się swoimi doświadczeniami, ale przede wszystkim podąża za głosem innych. I to odkrycie było dla mnie momentem przełomowym. To jest dla mnie najcenniejsze i najciekawsze jednocześnie - że nigdy nie spotykamy dwóch takich samych osób ani tym bardziej dwóch takich samych historii i że zawsze te spotkania obfitują w nowe opowieści.
Mam też doświadczenie w byciu tutorem dla młodzieży i dorosłych: pracowałem przy projektach edukacyjnych, animujących i społeczno-kulturalnych w ramach współpracy z organizacjami pozarządowymi i instytucjami kultury.
Jaki masz pomysł na bycie tutorem w tegorocznej edycji Mazowieckiej Szkoły Opowiadaczy?
Po spotkaniu sieciującym w Mazowieckim Instytucie Kultury widzę, jak ciekawe jest środowisko opowiadaczy. Dotąd przyglądałem się z boku, siedząc na niewielkim kamieniu, ale Wasze zaproszenie do spotkania zainspirowało mnie do bliższego poznania Was. Moimi mocnymi stronami są: umiejętność słuchania, wsparcia w definiowaniu celów i wspierania procesu, kreatywność, umiejętności improwizatorskie, zaangażowanie i empatia. I takim tutorem jestem. Przede wszystkim zależy mi na tym, żeby pomóc osobom w wydobyciu tego, co pozornie jest niedostrzeżone lub niedocenione, tak aby osoby mogły możliwie najlepiej wykorzystać swój potencjał (tu i teraz, na tyle, na ile czują, mogą i mają kompetencje) oraz dopracować to, nad czym się zastanawiają, ale brakuje im narzędzi w postaci wiedzy czy doświadczenia, żeby obudować coś, nad czym pracują, konkretami.
Jakie narzędzia/zasoby, które znasz/posiadasz, uważasz za przydatne w tutoringu i jak je wykorzystasz?
Zawodowo też zajmuję się facylitacją i moderacją. Znane są mi aktywne narzędzia wspierające potencjał osób (np. uważna rozmowa, umiejętne zadawanie pytań, podążanie za procesem, ćwiczenia uruchamiające kreatywne myślenie, ćwiczenia storytellingowe oparte na zasobach i pracy za pomocą metafory). Pracuję też metodami opartymi na Design Thinking i Metodzie Lean Startup. Wszystko oczywiście dostosowuję do potrzeb konkretnej grupy. Ponadto cały czas zgłębiam wiedzę na tematy związane z tworzeniem historii, konstrukcją opowieści (film, teatr, literatura), bajkoterapią, grami fabularnymi, teatrem improwizowanym, metodą dramy, storytellingiem muzycznym i narzędziami, które można zaimplementować do pracy z różnymi grupami.
Widzę w tego typu działaniach ogromny sens i wierzę w słowa Christel Oehlmann: "W świecie, w którym ludzie opowiadaliby sobie wzajemnie historie, autentycznie i z potrzeby serca, pojawiłoby się więcej ciepła, poczucia wspólnoty i bezpieczeństwa".
Tomasz Piątek otrzymał nagrodę w ramach konkursu IMPULS KULTURY w 2025 za projekt storytellingowy pt. „Teatr przy stole”.
Zob. opis nagrodzonego projektu w publikacji: https://www.mazowieckieobserwatorium.pl/impuls/7934-publikacja-pokonkursowa-z-6-edycji-impulsu-kultury.html
TUTOR - ZAWODOWY OPOWIADACZ
Fot. Paweł Ogrodzki / Międzynarodowy Festiwal Sztuki Opowiadania 2025
SZYMON GÓRALCZYK
Wędrowny opowiadacz, podróżnik i animator spotkań z opowieściami: od artystycznych kawiarni po festiwalowe sceny na świecie. Prowadzi cykliczne spotkania dla dzieci, jak i dla dorosłych. Wierzy, że słowa mają moc. Próbuje wplatać opowiadanie historii do działań podejmowanych przez różne instytucje na Kociewiu, zachęca do samodzielnego opowiadania i propaguje sztukę opowiadania nie tylko poprzez cykliczne występy własne, ale też organizując Spacer z opowieściami w arboretum w Wirtach, który ma zaszczyt współtworzyć z wieloma opowiadaczkami i opowiadaczami z różnych stron Polski. Uwielbia opowiadać na boso, z użyciem instrumentów, w kontakcie z publicznością. Członek grupy Karawana Opowieści.
Co było dla Ciebie najciekawsze/najcenniejsze w Twojej dotychczasowej pracy ze storytellingiem w pracy animacyjnej?
Najcenniejsze w bieżącej działalności jest dla mnie to, kiedy po spotkaniu z opowieściami dzieci lub dorośli zapamiętują powiedzonka lub piosenki z opowieści i bawią się nimi przy różnych okazjach w domu. Wtedy te opowieści żyją i na coś się przydają, wędrują dalej i są obecne w rzeczywistości. Jest to dla mnie najpiękniejsze, co może się zdarzyć. Jeśli chodzi o animacyjną pracę ze stroytellingiem, to cudownym doświadczeniem jest, kiedy po poprowadzeniu spotkania z opowiadania sobie nawzajem historii, przychodzą do mnie osoby i chcą dalej opowiadać. Potem decydują się poświęcać swój wolny czas, żeby przyjść jeszcze raz, jeszcze raz, jeszcze raz. Żeby opowiadać coraz ciekawiej. Szukać odpowiednich historii. Opowiadać je innym. Dlatego lubię cykliczne sytuacje warsztatowe, ponieważ pojawia się taka metarzeczywistość, w której możemy spotkać się i wspólnie pobyć pośród światów, które sami wyczarowujemy słowami, dźwiękami, spojrzeniem oczu.
Jaki masz pomysł na bycie tutorem w tegorocznej edycji Mazowieckiej Szkoły Opowiadaczy?
Chciałbym być pomocnym komuś, kto chciałby wędrować swoją ścieżką z opowieściami. Wspólnie szukać sposobów na opowiedzenie tych historii, które są dla tej osoby ważne, poszukać kontekstów do pracy z nimi z innymi osobami, do podzielenia się opowieściami i ich zaistnieniem w lokalnej społeczności. Żeby to nie było tylko tu i teraz, ale żeby coś z tego zostało i było. A w czym i w jaki sposób mógłbym się przydać - tego jeszcze nie wiem, ale jestem otwarty na tę przygodę. Bycie tutorem widzę jako towarzyszenie i służenie komuś własnym doświadczeniem, ale bez narzucania swojej energii i sposobu opowiadania; bardziej na pomocy w znalezieniu temu, kto szuka.
Jakie narzędzia/zasoby, które znasz/posiadasz, uważasz za przydatne w tutoringu i jak je wykorzystasz?
Myślę, że dzięki znajomości różnych sposobów na opowiadanie historii i różnych typów historii do opowiadania będę w stanie zaproponować ćwiczenia rozwijające potencjał danej osoby. W zależności od potrzeb osoby prowadzonej będę dobierał narzędzia, które będą potrzebne, opierając się na potrzebach tej osoby, sytuacji lokalnej , w której ma pojawić się opowieść, komu będzie opowiadana i jaki ma przynieść efekt. Będziemy wspólnie szukać sposobu na opowiedzenie tej historii (ruch, głos, pomoc graficzna), jaką ma mieć strukturę i z jakiej perspektywy prowadzić jej narrację? Będą więc tu potrzebne narzędzia interdyscyplinarne z pracy aktorskiej, pisarskiej (w tworzeniu struktury i świata), a także animatora - przekazanie pewnej myśli i energii innym. Niezbędne będzie tu z mojej strony aktywne słuchanie osoby, z którą będę pracował, a także elastyczność i pomoc w dopasowaniu metod i narzędzi do potrzeb.
