Zespół

  

Beata Frankowska

Razem z Anią Woźniak współtworzę Mazowiecką Szkołę Opowiadaczy od trzech lat.

Od ponad dwudziestu lat zajmuję się opowiadaniem historii w ramach Stowarzyszenia Grupa Studnia O. Uczyniłam z tego ścieżkę życiową i zawodową profesję. Mam wieloletnie doświadczenie współtworzenia kobiecych kręgów (m.in. w ramach nieistniejącego już Stowarzyszenia Kobiet Dakini), gdzie odkrywałyśmy nasza wspólną kobiecą historię i duchowość, przeglądałyśmy się w naszych historiach jak w lustrach, pracowałyśmy z baśniami i mitami, zwłaszcza z mitem Demeter i Persefony w kontekście relacji matka-córka i naszej relacji z Ziemią. Bliskie są mi idee teologii feministycznej i ekofeminizmu. Pracowałam jako opowiadaczka z kobietami na wczesnym etapie macierzyństwa, a także z szykującymi się do porodu. Z tych doświadczeń powstał projekt „Opowieści matek” – w postaci spektaklu, warsztatów i zbioru tekstów do czytania, opowiadania i pracy indywidualnej. Pracowałam też z seniorkami wokół postaci Mądrej – łącząc doświadczenia osobiste z opowieściami tradycyjnymi różnych kultur, w których rola kobiecej Starszyzny odgrywa bardzo ważną rolę w społecznościach. Dawno temu ukończyłam studia podyplomowe Gender Studies przy ISNS UW i ta perspektywa krytyczna, jaką zyskałam, dała mi język i narzędzia do analizowania kultury, a zwłaszcza literatury i tradycji ustnej pod kątem obecności, a raczej nieobecności kobiecych głosów. Jako redaktorka miałam przyjemność pracowania z kultowymi książkami polskich feministek: Kazi Szczuki, Agnieszki Graff, Ingi Iwasiów, Magdy Środy.   

www.festiwalopowiadania.pl

www.drzewozyczen.waw.pl

www.musszelka.pl

 

 

KATARZYNA JACKOWSKA-ENEMUO

Jestem antropolożką kultury, kompozytorką, opowiadaczką historii, pisarką, wędrownicą, mamą.

Od końca lat 90tych jestem związana z nurtem muzyki tradycyjnej, etnicznej i dawnej. Od 2008 roku praktykuję i szlifuję sztukę opowiadania historii. Jestem jedną z niewielu opowiadaczek wśród muzyków i muzyków wśród opowiadaczy. Wędruję pograniczami i miedzami tego co artystyczne i społeczne. Koncertuję, gram do tańca, opowiadam i prowadzę warsztaty zarówno na dużych, ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach, jak też w pociągach, na podwórkach, we wsiach, na ulicy i w więzieniach. Komponuję piosenki i muzykę teatralną. Jestem wokalistką i liderką zespołu Jazgodki. Jestem współzałożycielką oraz szefową od muzyki i opowieści w kolektywie artystycznym Migawki, tworzącym spektakle w dwóch równoważnych językach polskich – mówionym i migowym. Stworzyłam serię audycji i podcastów z baśniami dla Polskiego Radia „Między Światem a Zaświatem”, na podstawie których powstaje obecnie książka. Napisałam książkę „Tkaczka Chmur” – baśń dla dzieci o radzeniu sobie ze stratą, która od roku zbiera kolejne laury i nagrody w Polsce i na świecie. Wyreżyserowałam spektakl narracyjny „Opowieści o mężnych niewiastach”, który łączy wątki baśniowe i prawdziwe historie kobiet. Na jego podstawie prowadzę warsztaty kobiece w różnych miejscach w Polsce. Spektakl ten towarzyszy wystawie POWERBANK – Moc Kobiet w Muzeum Etnograficznym w Krakowie. A przede wszystkim jestem – uwielbicielką spotkań z ludźmi, tropicielką tego, co dobre, karmiące i mocne. No i człowiekiem matką – wiecznie niepewną tego, czy akurat robi dobrze.

www.parparusza.wordpress.com

www.nieuchronne.pl

www.jazgodki.pl

 

 

Agnieszka Ayşen Kaim

Jestem polską orientalistką tureckiego pochodzenia, naukowczynią w Instytucie Slawistyki PAN, tłumaczką języka tureckiego, a w tym projekcie przede wszystkim opowiadaczką związaną ze Stowarzyszeniem "Grupa Studnia O." Wszystkie swoje zawody uprawiam w dużej mierze ustnie, można rzec, że jestem "mocna w gębie", ale to tylko frazeologia, bo do tej pozornej mocy dochodziłam bardzo długo. Nigdy jednak osobista perspektywa nie przesłoniła mi historii innych kobiet, dlatego nieustannie pracuje nad narracjami przemilczanymi i niewygodnymi dla patriarchalnej społeczności. Zajmuję się przepowiadaniem tradycyjnych eposów i historii, które w oryginale kobiecym postaciom powierzyły tylko „postprzygody”, konsekwencje męskich przygód, odwracam perspektywę, przenicowuję na wylot. Kobiety są dla mnie bohaterkami pierwszoplanowymi, nie usuwają się w cień, choć trzymają szydełko, igłę i haftują czy tkają, jednocześnie buntują się przeciwko woli ojców, mężów i braci. Materiałów szukam w literaturze, biografiach kobiet, zasłyszanych skrawkach historii osobistych z wywiadów uchodźczyń i narracji kobiet dotkniętych przemocą domową, zeznań sądowych. Moim najważniejszym projektem kobiecym jest moja córka nastolatka Barbara Bahar (Bahasia), oraz książka dla dzieci i młodzieży „Bahar znaczy Wiosna”, Poławiacze Pereł, 2015. Zapewniam, że moja "mocna gęba" wyostrza się z roku na rok.

 

 

 

Dorota Ogrodzka

Jestem artystką społeczną. Pracuję głównie w obszarze sztuk performatywnych: reżyseruję, wymyślam i prowadzę procesy twórcze, pedagogiczno-teatralne, aktywistyczne-artystyczne. Prowadzę też warsztaty i zajęcia ze studentkami i studentami. Współtworzę duży festiwal artystyczny. Jestem też badaczką: interesuje mnie zadawanie pytań, pisanie i badania w działaniu, które pozwalają rozumieć kulturę i to jak żyjemy w społecznościach. W każdym obszarze mojej pracy najbardziej interesuje mnie spotkanie z ludźmi, z różnorodnością oraz połączenie tego, co osobiste, prywatne, związane z życiem konkretnych osób i grup oraz tego, co społeczne, polityczne i wspólne. Od kilku lat pracuję przede wszystkim wokół tematów feministycznych: niesłyszanych dotąd historii kobiet, tematów związanych z macierzyństwem, siostrzeństwem, kobiecym oporem i aktywizmem. Działam w obszarach związanych z prawami kobiet i mniejszości, na rzecz wzmacniania głosu, który jest poza mainstreamem. Interesuje mnie tworzenie za pomocą sztuki sytuacji sprzyjających emancypacji i odkrywaniu tożsamości i prawa do ekspresji indywidualnej i kolektywnej osób, grup, społeczności, miejsc niezależnie od ich statusu ekonomicznego, pochodzenia, płci, orientacji seksualnej, identyfikacji życiowej.
Często wspieram lokalnych liderów i liderki, osoby twórcze i aktywistyczne w wymyślaniu, rozwijaniu i realizowaniu ich działań. Ogromną radość sprawia mi towarzyszenie momentom, gdy ktoś odkrywa swoje opowieści i sposoby, by usłyszało je więcej osób.
Na co dzień prowadzi organizację pozarządowa i oddolne miejsce kultury, prowadzę zajęcia na dwóch uczelniach i realizuję własne projekty artystyczne. Jestem też mamą dwójki wspaniałych osób, przyjaciółką, partnerką, współpracowniczka, córką.

 

 

Ania Woźniak

Jestem inicjatorką i koordynatorką Mazowieckiej Szkoły Opowiadaczy, opowiadaczką, animatorką kultury, badaczką, muzyczką. 

Pracuję w Mazowieckim Instytucie Kultury, w którym obserwuję, badam i inicjuję działania kulturotwórcze w ramach Mazowieckiego Obserwatorium Kultury. Często wspieram lokalnych liderów i liderki, osoby twórcze i innowacyjne w działaniach z zakresu animacji i edukacji kulturalnej.  Od 2015 r. współtworzę Opowieści z Walizki – kolektyw artystyczny tworzący spektakle narracyjne oraz projekty interdyscyplinarne wokół sztuki opowiadania. Swoją działalność artystyczną realizuję w niewielkich miejscowościach wiejskich i wiejsko-miejskich, głównie w woj. mazowieckiem i na Podkarpaciu.  W 2020 r. nagrałam z przyjaciółmi płytę Wyliczanki-Wydzieranki, z tradycyjnymi wyliczankami dziecięcymi we współczesnych alternatywnych aranżacjach. Obecnie w ramach IV edycji kursu Teatr na faktach w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego przygotowuję tekst dramatyczny o strajku dziewiarek w płockiej fabryce Cotex. Jestem mamą dwóch nastolatków: Franciszka i Jana. Z wielką ciekawością słucham Świata, wybieram nieoczywiste ścieżki do wędrowania, zdarza mi się wchodzić na wysokie góry i schodzić w cieniste doliny. Jestem codzienną praktyczką siostrzeństwa.  

www.opowiescizwalizki.pl